از روزی  که مقام مطلقه رهبری واژه “کش” را وارد ادبیات سیاسی و فقاهتی شان کردند, قیمت این جنس ناقابل در بازار های جهانی ترقی کرده و هر روزه خریداران بیشتری پیدا میکند.
برای اینکه اهمیت رهنمودها و فرمایشات ایشان و نقش مسیح گونه آنها روشن تر شود, کافی است که نگاهی به پیشینه و کار برد های ادبی و عملی “کش” بیندازیم.
در روزگار های پیشین, مهم ترین کاربرد فیزیکی ” کش”, استفاده از آن بصورت ” بند ِ تنبان” بوده است که اتفاقا به “در رفتن” هم معروف بوده , مشابه کسانی که در موقع کار و زحمت کشیدن غیب شان میزند.
از همان زمانهای قدیم, “کش” لغتی اجتماعی بوده و تمایل خود را در آمیزش با پسوند ها و پیشوند های گوناگون نشان میداه و بزبان ساده, واژه ای “جورکش” بوده است, درست مثل حیوانات نجیب و “بارکش”
در زمانهای خوشی هم که فرصتی برای سرکشیدن جام باده پیش میامده, “دردی کش” پیمانه برای خودش شغل و مقامی بوده است. اگر از ترکیبات غیر اخلاقی و بی ادبانه “کش” صرف نظر کنیم, می توان به “کشیدن” دخانیات هم اشاره کرد که در مورد عامه مردم, غالبا سیگار بوده و در مورد حضرت آقا احتمالا چیز های دیگر
در دوران طلایی امام, جنگ را “کشدار” کردند تا “ترکش” های فراوانی نصیب امت “جورکش” بشود, و هر کسی را که در برابر تصیمات آسمانی ایشان “سرکشی” کرد, “دارکش” کردند.
در گذشته هر کسی که طاووس میخواست لازم بود که “جورکشی” کند, اما فقط از هندوستان, اما به برکت صدور انقلاب اسلامی, امروزه از بورکینافاسو هم باید “جورکشی” کرد آن هم نه برای رسیدن به طاووس بلکه برای کسب پشتیبانی در سازمان ملل و دریافت سوخت هواپیما
از دیگر تحولات ِ کشی, یکی هم در مورد “بالا کشیدن” است که سابقا در مورد نوشیدن چای و شربت بکار میرفت اما امروزه در مورد سرمایه های مملکت, و درست در همین مرحله است که مقام رهبری به رسانه ها دستور میدهند که موضوع اختلاس را “کش” ندهند تا آقایان بتوانند بقیه ثروت ها را هم با خیال راحت “کش” بروند و داستان بنیاد مستضعفان تکرار شود.
آنچه این روزها آقای کروبی “می کشد” نتیجه “کش رفتن” لایحه مطبوعات از دستور کار مجلس بود که آن هم به دستور فقیهی “سرکش” انجام شد.
با توجه به شرایط کنونی مملکت که بودجه ها “ته کشیده” و تحولات منطقه که دیکتاتورها را از تخت “پایین می کشد” دیگر نیازی به ” کشیدن ِ انتظار” طولانی نیست تا شاهد “سر کشیدن” جام و “پرکشیدن” دیگری باشیم.