هوشنگ ابتهاج ” ه. الف. سایه ” ” سایه “
یکی از شعرای نغز گو، شیرین بیان، و قدرتمند
است.
سایه در سرودن غزل های ناب با توصیف های
بکر آهنگین و دلنشین یکی از سر آمدان است
گذرگاه بر این تصمیم است که بتدریج پاره ای
از این غزل ها را منتشر کند.
این خواست را با نشر دو غزل از او
در این شماره پی می گیریم
——————————————-
با این دل ماتم زده آواز چه سازم
بشکسته نی ام بی لب دم سازچه سازم
درکنج قفس میکشدم حسرت پرواز
با بال وپر سوخته پرواز چه سازم
گفتم که دل از مهر تو بر گیرم وهیهات
با این همه افسونگری وناز چه سازم
خونابه شد آن دل که نهانگاه غمت بود
ازپرده در افتد اگر این راز چه سازم
گیرم که نهان برکشم این آه جگر سوز
با اشک تو ای دیده غماز چه سازم
تار دل من چشمه الحان خدائی ست
از دست تو ای زخمه ی ناساز چه سازم
ساز غزل سایه به دامان تو خوش بود
دور از تو من دل شده آواز چه سازم
