برای شعر کلامی زلال کافی نیست
نوشتن از کم و کـِیفِ وصال کافی نیست
طنین موهن شلاق گر صدا را خست
برای بستن لب این وبال کافی نیست
دوباره زاید و زاید هزار گفته ی نغز
که دربلاغتشان خط و خال کافی نیست
پرنده را بکشان تا به قلّه ی جرأت
که رستن از قفس پر ملال کافی نیست
ببار قصه ی او ر ا به مزرع تاریخ
به ثبت سیل ستم،ماه و سال کافی نیست
به شوق بردن شادی به بام آزادی
عروج چهچهه و یک دو بال کافی نیست
کنون که پـُر شده از خشم جدول تقویم
زر هروان توهـّم سوال کافی نیست
قلم به دست مبادا فریب زُهد خوری
در این مقوله حرام و حلال کافی نیست
به کارِ” شاید” و “امّا” عنان عشق مده
که در حساب جنون،احتمال کافی نیست
و شعر گرچه ز رویا نشانه ها دارد
به ثبت فاجعه هرگز ،خیال کافی نیست
یکی یکی به کلامت توان عصیان بخش
که وقت در گذر است و مجال کافی نیست
بگو به نم نم حرفت که شورتر بارد
مرور قطره ای از قیل و قال کافی نیست
به مَـه بگو که گشاید کلون ظلمت را
که بهر فتح سیاهی هلال کافی نیست
رسیده عطر پیامم ببین به خانه ی دوست
چرا که بهر شنیدن، وصال کافی نیست
