اشعاری در خور ایام از بزرگ مرد ادب پارسی
حکیم ابوالقاسم فردوسی بزرگ
————————————-

به یزدان که این کشور آباد بود      همه جای مردان آزاد بود

در این کشور اآزادگی ارج داشت     کشاورز، خود خانه ومرز داشت

گرانمایه بودی آنکه بودی دبیر       گرامی بود آنکس که بودی دلیر

از آن روز دشمن بما چیره گشت         که ما را روان وخرد تیره گشت

از آن روز این خانه ویرانه شد         که نان آورش مرد بیگانه شد

چو ناکس بده کدخدائی کند             کشاورز باید گدائی کند

به یزدان که ما گر خرد داشتیم            کجا این سرانجام بد داشتیم

اگر مایه زندگی بردگی است            دو صد مردن به از این زندگی است
…………