سروده ای از
هوشنگ ابتهاج ” سایه ”
و استقبالی از آن از
محمد پناهی سمنانی

هست ای ساقی
هوشنگ ابتهاج

شکوه   جام   جهان   بین،     شکست     ای   ساقی
نماند    جز   من   و   چشم     تو  مست ای   ساقی
صفای      خاطر   دردی     کشان    ببین  که  هنوز
ز    دامنت       نکشیدند       دست     ای     ساقی
ز  رنگ   خون    دل   ما   که  آب   روی  تو  بود
چه   نقش   ها   که  به دل   می   نشست ای   ساقی
در  این   دو   دم   مددی   کن   مگر  که  بر  گذریم
به    سر  بلندی   از  این    دیر   پست    ای   ساقی
شبی  که  ساغرت  ازمی پراست و وقت خوش است
بزن    به    شادی    این    غم پرست    ای    ساقی
چه  خون  که  می  رود  اینجا  ز  پای  خسته  هنوز
مگو   که   مرد  رهی   نیست،  هست   ای    ساقی
روا    مدار    که    پیوسته     دل    شکسته     بود
دلی    که   سایه  به    زلف   تو    بست  ای  ساقی

*****************************

با ساقی
پناهی سمنانی

شکوه    جام    جهان   بین   شکست   ای     ساقی
نماند   جز   من  و  چشم   تو    مست  ای    ساقی
بیار    از     دل     خم    آنچه  هست  ای    ساقی
بر  این   دو،  می   زده ی   نیم  مست ای    ساقی
رها    مساز   به    غرقاب    خون   حریفان    را
که   می  روند   یکا   یک   زدست   ای     ساقی
خوشا،   خوشا   که   به   میثاق   جاودانه   خویش
وفا    کنیم     چو     روز    الست    ای     ساقی
چه    مانده     از   آن    جمع   پاک   باز   امروز
از   آنچه   بوده   و  از آنچه   هست   ای  ساقی ؟
جفای   خصم   فرو نه ،  که   از ملالت     دوست
چه   زخم ها  که   به    جانم   نشست  ای    ساقی
نبود    شرم    به    دشمن ،  وگرنه    در     بازی
چه   بیضه ها    به   کلاهش   شکست  ای  ساقی
چه رنگ ها  که  نشاند  و  چه  سنگ  ها که پراند
چه  طرفی  آخر از  آن  جمله  بست   ای  ساقی؟
من   و   ندامت  از  آن  عشق   پاک،   شرمم  باد
مرا   مخواه   بدین     مایه     پست   ای   ساقی ؟
ترا    به    پاس    مروت    به   داوری     بنشین
به  بین چه  می  دهی  آخر  ز   دست   ای  ساقی
براه   دوست    دل    و   دین   سپردم    و   شادم
که   جان،   دمی   ز   خیالش   نرست  ای  ساقی
شهید      باور   خویشیم     ما    و   در    گذریم
”  به سر  بلندی   از   این   دیر  پست  ای ساقی ”
مرا   به   نکهت   آن  ” سایه   ” گر  پناهی   بود
دلم   ز  هر  چه  جز  او،    می گسست ای ساقی