به مناسبت صحبت از دوبیتی سرای شیدا، ” فایز دشتی ”
در همین شماره، و به بخاطر یاد آوری از دوبیتی هائی
که ” شروه ” خوانی را رونق داده است
————————————————–

به دل گفتم  مکن این  قدر فریاد
که اندر خرمن  صبر آتش افتاد

بسوزم  شمع سان  فایز سرا پا

گهی کان چشم  شهلا آورم  یاد

**

تو سروی آن پری رخ سرو ناز است
تو  خوبی  او ز خوبی  بی نیاز است
مرنج    از    راستی     دلدار   فایز
تو بازی  آن پری رخ شاهباز  است
**
به   زیر  ابر  گیسو  گردن   یار
نمایان  چون  شفق  اندر شب تار
نماید     در   بر    چشمان   فایز
که زاغی برگ گل دارد به منقار
**
سحر کردم  سؤال  از زلف   دلبر

که توخوشبو تری یا مشک وعنبر؟
بگفتا: ”  فایزا!  می رنجم  از تو

مرا با مشک می سازی  برابر؟ ”
**
در  اول  مستم  از  پیمانه   کردی
چو  مرغی  آشنا  با   دانه  کردی
چو خسرو  فایز  آمد  در  جوارت
چو شیرین در به رویم  وا نکردی
**
دو  شهلا  نرگس   خمار   داری
هزاران  همچو من   بیمار داری
بیاد    چشم    بیمار    تو     فایز
کند  شب   تا سحر  بیمار  داری
**
سحر آهسته دل گفتا  به چشمان
که  تو باید  مرا باشی به فرمان
مرخص  نیستی  ای  چشم  فایز
که درکس بنگری جزچشم خوبان

**
بت  عیسا  سرشت  و مه  جبینم
ربوده  هوشم  از  سر،  برده دینم
از آن ترسم شود فایز چو  صنعان

اگر   گردد   شبی   خلوت   نشینم