هوا تاریک و ابرى  بود آن روز

                                   نهان  از  چشمها مهرِ   دلفروز

به دلها شوقِ وجدى   ناستوده

                                   ز   فرداى    فروزانى      نبوده

 همه افسانه  گو  پندار    پرداز

                                    نواى ِناى و نایى   آتشین ساز

تباهى را که در شب  مى تنیدند

                                  چو کم سویان  به بینایى ندیدند

دمى برقى جهید و  روشنى شد

                                   گلى بشکفت و دلها گلشنى  شد

سمند    آرزو   در   گردش     آمد

                                   ز  وجدِ  مهترى  گردنگش      آمد

سپس روشن شد و روشن تَرَکْ شد

                                   سیاهى رفت  و  پندارى  بَزَکْ  شد

همه گفتند  چون نور آید  از  دور

                                     دگر  فرمان  نمى راند  زر  و  زور

شب  تاریک  و  ناپیداىِ   دیجور

                                  به پایان مى رسد زآن  چشمه  نور

نباشد بهتر از او مهر جویى

                               نکو اندیشه اى خوش خلق و خویى

نگارى گل سخن زیبنده کردار

                                 نزیهى     داد خواهى     نیک پندار

گهى بگذشت و باد و تُنْدَرْ آمد

                                     زِ پشتِ   کوه  دیوى   دیگر   آمد

شرارِ پاىِ سرخش  سوختن زا

                                      کَفَشْ  آتش  فشانى آتش  افزا

ره آوردش بلا و وحشت و درد

                                     به پشتش کوله بارِ نفرت و طرد

چو آن توفنده بادِ تند شبگرد

                                      فروریزانِ  یاس  و نرگس و ورد

به پایش خون چکان افتاد بر خاک

                                          پرستو پَرْپَر و آهو جگر چاک

غمین گشتند یکسر جوجه ساران

                                   از آن صرصر که  بر هم زد  بهاران

ز وحشت بار  توفانها  رمیدند

                                     به دهشت خیز  روزنها  خزیدند

هوا تاریک بُدْ   تاریک تر   شد

                                   رهِ   باریکِ    شب   باریک تر   شد

صداىِ پاى ِدیوان بیش از پیش

                                 نگاهِ  مهرِ  شیطان  نشتر  و   نیش

هوا  تاریک شد  تاریکِ  تاریک

                                 پگاهِ   مرگِ   دیوان    نیز     نزدیک