مهتاب

مهتاب بهانه ای بود
تا بغض تن های برهنه ی تنهایی
در گلوی پیر بستر های زخمی
طناب پاره ی اشک را
بر گردن خشکیده ی چشمان غریب
ملتمسانه بیاویزد