بایریذ
«
عشق ابدی»
درزیرروشنایی چراغی خواب آلود
همه شب
پژواک بوسه ای شیرین
درمیان لبهای نازک پدرورخسارزرد مادرم
ترانه عشقی غمگین ابدی می نوازد
درمیان اینهمه دلتنگی
وترس وگمانه زنیهای انسانهای این زمانه هم
من همکنون زخم این عشق ابدی ام
پروانه ی خواب تازه ای می شوم
درمیان آب چشمهای سبزات مهمان می شوم
من می خواهم!
درآسمان بهارغرق شده ام بال وپربگشایم
یااینکه برروی خش وخاشاک وگیاه دشت دل شکسته ی زندگی ات
به فطره سرافرازی شبنمی سرخ تبدیل شوم
من«گل»بهاری نیامده ام
می دانم چشمان ریخته شده ی تو
درکوچه ی نمناک شهر
تشنگی پائیزرارفع نمی کند
وزیرترحم رنگاورنگ شلاق ها
می آیندوتخم ماهی هاراازرودخانه ی خشکیده ی
برف ذوب شده ی خیال ات می کشند
من قامت تکه تکه توفان خشمگین ام
می دانم جلادان عرش پائیز
تاکه آفتاب زاده نشود…!!
می آیندونم نم ریزه ریزه های شیشه را
سرراه مریم خوابهایم می بارانند
من علامت سوالی؟پیرشده ام
دختران چرادلشان تنگ است؟
پستانک آرزویشان دیرگاه خم شده؟
پسران چرانمی توانند؟
پنجه های لرزان شان را
برروی نت سازهای خجالتی عادت دهند؟!
من عاشق ام!
تن عریان سیل رابه آغوش می گیرم
سواربرحیله ی هزاراسب یاغی قفل وزنجیرشده می شوم
تاکه توراازاین خواب تلخ آگاه می سازم
درهمه بعدازظهرهای خستگی ات
دریای عسل بهشت رانشان ات می دهم
وبه وسعت تمام صدایم می گویم:
من خون گرم وجوشان این زخم عشق ابدی ام؟؟!!
……………………………………………………………………..
……………………………………………………………………..
«
ئه شقیکی ئه به دی»
له ژیرروناکی چرایه کی خه والوو
هه مووشه وی
ده نگی ماچی شیرینی
نیوان
لیوی ته نکی باوکم وروومه تی زه ردی دایکم
حه یرانی ئه شقیکی شینی ئه به دی ده ژه نی
له نیوئه م هه موو
دلته نگی و
ترس و
گومانه ی 
ئینسانه کانی ئه م سه رده مه ش
من هیشتا برینی ئه م ئه شقه ئه ببه دیه م
ده بمه په پووله ی خه ونی تازه و
له نیوئاوی چاوه سه وزه کانت میوان ده بم
من ده مه وه یله ئاسمانی
به هاری خنکاوی ئاره رزووبفرم
یان له سه رگژوگیا ی
ده شتی دل شکاوی ژیانت
ببم
به تنوکی شه کاوه ی شه ونمی سوور
من گولی به هاریکی نه هاتووم
ده زانم چاوی وه ریوی تو
له کولانی شیداری شار
تینیویتی پایزناشکینی و
له زیرره حمی ره نگاوره نگی قامچیه کان
دین وگه رای ماسی له روباری ته نکی
به فری تواوه ی خه یالت
دمرینن
من به ژنی له ت له تی توفانی توره بووم
ده زانم جه للادانی عه رشی پایز
تاخوره تاوله دایک نه بی
دین ونم ننم ورده شوشه
له سه رزیگای مریه می خه ونه کانم ده بارینن
من پرسیاریکی پیربووم
کچان بودلیان ته نگه
مه مکی خوزگه ی دره نگیان شوربوته وه
کوران بوناتوانن په ننجه ی له رزوک
له ژی ی سازه شه رمنه کان رابهینن؟؟
من ئاشقم
له شی رووتی لافاوله باوه ش ده گرم
سواری حیله ی هه زارئه سبی تووره ی زنجیرکراوده بم
تاتوله م خه وه تاله به ئاگاده هینمه وه
له هه مووئیواره یه کی هیلاک بوونت
ده ریای هه نگوینی به هه شتت پی نیشان ده ده م و
پربه ده ننگ ده لیم:
من خوینی گه رمی
برینی ئه وئه شقه ئه به دیه م
…………………………………………………………………………….
……………………………………………………………………………..