Rahim-Sinaei
رخصت دهید از قفس خود رها شـــویم

با باغ بی حضور قفس آشنا شــویم
از نورماهتـاب شـب ما منوّراســـــت
هرگز مباد تا که شبیه شما شـــویم
زُهد وریا وجبــرِعبادت فســـــردمان
ساقی شرابمان بده تا با صفا شـویم
ای راه کج که راســت نمایی به چشممان
ایمانمان بگیر که تا با خدا شــــویم
شــور تعصّبــی به دل مـــــا گره زده
سرپنجه‌ی خِرَد مددی کن که وا شویم
محتاج نقد خویشم وچون روز روشن است
ناید دمی که مُنکر این مُدّعا شــویم
مارا فُروغ عشق رهاند از این ضـــــلال
موسی بیا بِرَسم شبان در دُعا شـویم
«سینا» زبحث مدرسه دامن کشیده اسـت
از ما بدور باد که اهل ریــــا شـویم