darab
در شب بزرگداشت برادر هوشنگ صفریان که با حضور بسیاری از نازنین های شهر در سالن بزرگ رستوران شیراز برگزار شد
استاد داراب پهلوان که از شعرای سرشناس شهر است بخاطر سالها دوستی نزدیک با او علاوه بر سخنرانی مفصل، شعر زیر را نیز که بهمین مناسبت سروده بو دکلمه کردند. شعر از زبان هوشنگ برادرم می باشد.

در سوگ نازنین دوست ارجمندم زنده یاد هوشتگ صفریان
—————————————————————-
گر چه من خود راضی ام با عدل وحکم ِ داورم    لیک دلتنگ از فراق یار دیرین همسرم
چون بسازم با جدائی ؟ از عزیزم، دخترم           میوه باغ ِ دلم شاخه گُل ِ نیلوفرم
رفتم اما همچنان دل واپس دُردانه ها              یادگار عمر ِ من این نور ِ چشمان ترم
شمع ِ جمع ِ دوستان بوده ام، تا بوده ام           کی رود؟ آن مهربانی ها زیاد و خاطرم
عاقبت از اشتیاق و عشق یاران سوختم         عطر افشاند به هر جا ذّره خاکسترم
گر من اندر خاک سرد و تیره ماواکرده ام         مهر ورزی عزیزان گرم دارد بسترم
بر مزار ِ  من  نشان ِ  زادگاهم  را   دهید          من یکی آزاده ی ایرانی ِ دوراز کشورم
من  ز رنج  و  درد ِ بیماری  نیافتادم ز پا          حسرت ِ دیدار ِ ایران سوخته بال و پرم
چشم  بر دنیا   ندارم  پاکبازی  سازگارم          کِسوت ِ درویشیم ارزد به صد ها گوهرم
گر چه نتوان کرد، تدبیری  ز تقدیر و قضا          مات و حیران از کج اندیشی این بازیگرم
وقت  رفتن  بود،  در دل  آرزوی  دیگری          کاش سنگ مام میهن بود با لین سرم
نکته ای چون کیمیا گویم،به گوش جان سپار   بذل و ایثار محبت، این پیام آخرم
در رثایت با من این قلب و قلم همراه نیست    چون هنوز از رویداد ِ تلخ ِ تو بی باورم
بس که دلتنگ و پریشان خاطرم ازمرگ تو       گفت ” عدی ” بس کن دگر آتش گرفته دفترم