|
چند سروده |
|
نصرت رحمــانـی |
زندگی با زی
اســـت
ما خود صــحـنـه میسا زیم , تا بازیگــر بازیـچـه هـای
خویشـتـن باشیــم
وای از این درد روان فـرسای,
من بازیگــر بازیـچــه هـای دیگــرا ن بـودم
گـر چـه میـدانستم ایـن افسانـه را از پیـش:
زندگـی باز ی اسـت.
----------------------
می آ ئـی و من میـروم , بـدرود , بدرود
چـیـزی نیــــاوردیـم و چیــزی هـم نبردیم
بیهــوده بـودن ,تلــخ دردی بود, امّـــــــا
امّــا....چـه درد انگیــز , مـا بیهوده مردیـم.
----------------------
زنــد گـی چیست ؟سراب است و ســــــراب
نقـــش پـاشیــده بر آ ب اســـت بــــــــر آ ب
عشـق: خونــــا بـه ی دل نوشــــــــــیــــدن
کــفــــنِ ماتــــــــم خــودپــوشــــــــیــــــد ن
آ رزو: گـــور کـن دشــــــت جــــــــــنــــو ن
نانــــش از عشـق و شـرابـــــش از خــــــون
جـغـد پیـــریســـت سـعـــادت , در قــــــــا ف
نغــــمــه اش لا ف , هـمه لا ف و گــــــــراف.
------------------