این کاملن درست است که آموزش، تاثیری بنیانی دارد، و لزومی حتمی. ولی وقتی کسی استعداد: نقاشی ندارد، ذوق موسیقی در او نمی جوشد، استعداد و درک فراگیری ریاضی اش کافی نیست، ایا با رفتن به کلاس طرفی خواهد بست؟ و اگر کسی، فقط چون دلش می خواهد نویسنده بشود، بدون استعداد هم که باشد، در " کارگاه داستان نویسی " تبدیل می شود به یک نویسنده تمام عیار؟ آخه انصاف هم خوب چیزی است ( یا بود ).

اکر استعداد شرط نیست، چرا همه شرکت کنندگان در چنین کلاسهائی در یک حد و سطح بار نمی آیند.؟ آنچه که باعث تفاوت است، اگر استعداد نیست پس چیست؟ کلاس که یک جور بوده، معلم هم که مثلن شما بوده اید، پس چرا یکی می شود ( این ) و دیگری می شود ( آن )؟

ایشان یکبار در مصاحبه با " ایسنا " گفته بودند:
(... هر کس دوست داشته باشد داستان بخواند، می تواند نویسنده بشود، و این به استعداد ربطی ندارد!... )
و ما در " گذرگاه " شماره 37 در پاسخ به این نظر نوشتیم:
(... اگر جناب ایشان خود کارگاه " نویسنده سازی " نمی داشت، باز هم چنین نظری می داد؟ همه می دانیم کتاب های داستانی که در غرب منتشر می شود، شمارگانی بالای میلیون و گاه چند میلیون دارند، و آن هائی که دوست دارند این داستان ها را بخوانند به مراتب از این تعداد نیز بیشتر هستند " احتمالن هر کتاب را بیش از یک نفر می خواند " در این صورت به تعبیر ایشان، می بایستی از در و دیوار آنجا نویسنده ببارد، چون " دوست دارند داستان بخوانند " در کشور خودمان هم " البته با رقمی کمتر " بدین منوال است، ولی می بینیم که چنین نیست...)

متاسفانه بهر دلیل نه " ایسنا " که آن مصاحبه را انجام داده بود و نه " خبرگزاری میراث فرهنگی " که کپی آن مصاحبه را مجددن با آقای میر صادقی انجام داده است، دری گشوده و بسیط به فرا تر از نوک بینی خود ندارند. و بدون توجه به نظریات دیگران،به گسترش و بالندگی کار بی توجه اند. و این در پیله خود بودن، دنیایشان را بسیار محقر کرده است. چون اگر جز این بود چنین کارهای تکراری و بدون نقد را با هدف سیاه کردن اوراق خود انجام نمی دادند و توجهی هم به منتقدین و سایر نظریات نیز داشتند...بگذریم.

می دانیم که شرایط اجتماعی ( بخصوص فشار های آن ) زمینه ساز زایش هنرمند است. و آنچه که هم اکنون در جامعه ما جاری است، نویسندگی، بخصوص داستان نویسی را گسترش داده است. این یک مفر برای تنفس بهتر است. هر چند سایه سانسور بالای سرش باشد. و بهمین دلیل تعداد خانم های نویسنده فزونی یافته است. و این رشد مثبت ارتباتی به تاثیر معجزه! آسای کارگاه های داستان نویسی ندارد.

ایشان می گوید:

(... تا قبل از انقلاب هیچ خبری از کارگاههای داستات نویسی نبود )

اما میدانیم که نویسنده داشته ایم. نویسندگانی ناب، پر توان و قدرتمند، که افتخار ادبیات داستانی ما هستند.
بنظر من هیچ کلاس و کارگاه و معلمی نمی تواند به کسی که سرشار از " استعداد " نباشد، و در همه وجودش ذوق و احساس موج نزند، نویسندگی بیاموزد. من نمی دانم این چه ابرامی است که جناب میر صادقی دارد، چون مدام می گوید و مصاحبه می کند که، نویسندگی استعداد نمی خواهد، و شرکت در کارگاه های داستان نویسی را کافی می داند، در حالیکه به نظر من ابدن چنین نیست.
کلاس و کارگاه و معلم، بدون شک می تواند مفید و موثر باشد، ولی برای آن هائی که استعدادش را، ذوقش را و حتا توانش را دارند.
استاد برای مقبول کردن مصاحبه خود اشاره دارد که: هم J.D. Salinger و هم زنده یاد تقی مدرسی ( پس از رفتن به امریکا ) و شرکت در چنین کلاس هائی، نویسنده شدند.
ولی چنین نبوده است. تقی مدرسی قبل از رفتن به امریکا، به هنگامی که سال آخر پزشکی را در دانشگاه تهران می گذراند کتاب: " یکلیا و تنهائی او " را نوشت که از شهرتی فراوان بر خوردار شد. اگر در امریکا هم به چنین کلاس هائی رفته باشد، ( که در واقع نیازی هم نداشته است ) به اندازه کافی از استعداد نویسندگی بر خوردار بوده است. و دانسته های من نشان نمی دهد که " سالینجر " نیز به چنین کارگاه هائی رفته باشد.

آنچه که ایشان از آن ها به عنوان کلاس های نویسندگی در مدارس امریکا صحبت می کند، چیزی شبیه ساعات انشا در مدارس ما است، وهمانقدر از انسان های بی استعداد نویسنده می سازد که کلاس های انشای ما.