چـنـدیـن هـزار قـــرن ,
از سـر گـذشـت  عـا لـم  و  آ دم  گـذشـته اسـت
ویـن کهـنـه آ سیــا ب گــرانسنـگ آ ســـمـــــــــــــــــــا ن
بی اعتــنـا به نالــۀ قـربانیـــــــا ن خــــــــــــو یـــــــــــــش
آ ســـوده گشـتـه اسـت.

در طـول قــــر ن هــــــا
فـر یا د دردناک اســیـــران خســـــــــتـــــــــــــــه جـــــــا ن
بر مـی شــــــد از زمین
شـا یــد کـه از دریچـــۀ زریـٌـن آ فـــــــــــــــــــــــــــتـــــــا ب
یـا از میــان غـر فــــۀ سیـــــــمـــــیـــن مــــــــا هـــــــتــــا ب
آ یــــد بـــــرون ســـری,
امــٌـــــا,
هـر گــــز نشــــــد گــــــشـوده از ایــــن آ ســمـــــــــا ن دری!
درپیــش چـشـــم خســــــتــــۀ زنــــــــدانیـــــــــا ن خــــــــا ک
غـیــــر از غبــــــــــار آ بــــــی ایــن آ سمــــــــا ن نـبـــــــــود.

در پــشــت ایـن غـبـار؛
جـز ظـلـمــت وســـکــوت فـضـــــــا وزمـــــــــا ن نــــــــبــــو د.
زنــدان ز نــــد گــــانــــی انســـا ن دری نداشــــــــــــــــــــــــت,
هـر در , که ره بســـوی خــدا د اشـــــت بســـــــــته بــــــــو د,
تـنـهـا دری که راه بـــــــــــــه دهــــــــلـیز مرگ داشــــــــــــت:
همــــــــواره بـاز بـود.
دروازه بــا ن پیـــر در آ نجـــا نشســتـه بـــــــــــــــــــــــــــــــود
در پیش پـــا ی او,
در آ ن سیـا ه چـــا ل؛
پـر هــــــــا کسـسـتـه بود و قـفـس هـــا شـــکـــســته بـــــــــــود.

امــــروز ایـن اســــیـر,
انسا ن رنـــــجــدیـــد ه و مــــــــحـکــــــــــــو م قــــــــــــرنهـــا؛
از ژ رفــنــــای ایـن غـبـار,
تا اوج آسمـــــــــــا ن خــــــــدا پــــــر گـــــــــشـوده اســــــــــت!
انگـــشـت بـــــر دریچـــــــــــۀ خورشیــــــــد برده اســــــــــــــت!
تــا ج از ســـر فــــضـــا و زمــــــــا ن در ربــــــوده اســـــــــــت!
تا واکنــــــــد دری بــــه جــــهـانــــهــا ی دیگــــــــــــــــــــــــــــر ی.