" تا بارانی دوباره
         آن چتر تنها خواهد ماند
و " بارانی "
نمناک گوشه ی آویز
از یاد خواهد رفت
مثل من
مثل تو
که تا های هوی دیگر
پشت میزی شاید
یا کنج رویائی "

--------------------- شاعر این سروده زیبا دیگر در میان ما نیست.

ابراهیم رزم آرا، در چهل سالگی ادبیات ما را داغدار کرد....
مرگ، آن هم در چهل سالگی، آن هم مرگ یک شاعر،
مرگ برگی ترو تازه از بوستان ادب است،...
دردناک و اسفناک...
زود بود، خیلی زود بود.

" من خسته نیستم
بیست و پنج زمستان در من باریده است،
و فرصت برای قد کشیدن ام هست، به قول مادرم "