من بودم ملودی ِ پرواز

شب ِ پيانو

استوار می نواختم

دکمه واره ِ آهنگی ميان دريا

به موسيقی بتهوون

غول ِ خلاقيت ِ درون

مرا که می تراشيد

بزرگ بزرگ

هر سلول ِ نيلوفر ِ تنم

از ترشح ِ لذتزار ِ عشق

می لرزيد

هر فرياد ِ پلکان ِ پوست ِ پيانو

در انگيزه ی آفرينشِ،

شاهکارها يم

با ِ حضور ِ حس ِ تو

در غزل ِ نقاشی هايم نفس می کشيد

هنگامی که به خدای بودنم

اعتراف کردی

مرواريد تقد ير ِ تو

در صدف ِ دستانم آرميد

من بودم

کليد ِ نوتِ پايان ِ پيانو

به آغاز ِ نور ِ ماه

آواز سر داده بود

نازنرگس

در بند ِ نوای چکامه

من بود م آنقدر زيبا

در آينه

انگار بارور بود

مجسمه ی ميکل آنژلو

به سر کش گاه ِ شب ِ لاله ها

به نوازش ِ صدای پيانو

می رقصِيد سنگ ِ سبز

من بودم ِ پرنده اطلسی

شراره بر جدار ِ درد ولذت

می نواختم مست وار

چشم انداز ِ غريزه ها يم

چو گردش ِ نسيم ِ سا حل،

درسپيد قايق ِ هستی

من بودم ملودی پرواز...
-------------------------

از دفتر پرواز سرخ

10 آگوست2007