شکوفائی ادبیات هر کشوری ارتباطی مستقیم و بی تردید به تعداد خواننده دارد. هر قدر خواننده بیشتر باشد صاحب سخن های بیشتری به ذوق می آیند و گردش کار از سرمایه گذاری گرفته، که اصل است و برگشت آن، که می تواند زمینه ساز توسعه نشر باشد، چرخش مطلوب می یابد، و ما اگر لنگ می زنیم، دلیل اول و مهم آن، کمی خواننده است و شمارگان اندک چاپ، و عدم جذب سرمایه. و مسابقات داستان نویسی یک عامل محرکه و توسعه است و بانی تشویق خواندن.

با وجود فیلترینگ سترگ جمهوری اسلامی، خوشبختانه " رادیو زمانه " از طروق مختلف، مخاطبین زیادی در ایران دارد، و در نتیجه وقتی مسابقه ای این چنین را ترتیب می دهد، دردرون کشورکه جایگاه اصلی و انبوه خوانندگان است، مورد استقبال قرار می گیرد و بر هدف نهائی که ازدیاد خواننده است و ایجاد شوق برای این مهم، تاثیری به سزا دارد.

این مسابقات ضمنن همچون شمشیری دو دم هستند و چنانچه به درستی و با انصاف، و با حضور تعداد کافی از داوران آگاه و با حوصله و بی طرف اجرا نشود، وازدگی می آورد که خوشبختانه با وجود مشتاق با تجربه ای چون استاد عباس معروفی که سر پرستی و نظارت بر این مهم را بعهده داشته است ( و قول داده است که این مسیر نور و شوق را ادامه بدهد ) این مسابقه بایستی در حد امکان، مطلوب اجرا شده باشد. طبیعی است که هر کس داستان خودش را " بی توجه به سطح و توان آن " بهترین می داند، ولی وقتی پای هفت داور با تجربه در کار باشد، همراه با نظارتی دلسوزانه، جای نگرانی نیست.
 البته صمیمانه امیدواریم چنین اجرا شده باشد. و با بررسی های محققانه بعدی مواردی از کم کاری، توجه و نگاه های خاص، بی دقتی، بی حوصلگی و... برنخوریم.

 باید قبول کنیم که از 172 داستانی که بهر حال در سطح انتخاب برای مرحله اول بوده اند، 10 داستان را برگزیدن کاری است دشوار و نمی تواند باعث دلخوری و کلایه نفر یازدهم و...نشود.
اما مهم تعداد شرکت کنندگان و بیشتر از آن ها تعداد مخاطبین است که مجموعن گروه قابل توجهی از خواننده را بهمراه داشته است.

در همین جا بایستی به همه دست اندر کاران خسته نباشید بگوئیم و سپاسی داشته باشیم از مدیریت این رادیوی پر طرفدار که امکان چنین رخدادی را فراهم کرده است.