می دانستم، می دانستم

او در انتقال روان

در تنهاترین چاه ِ افسرده خویش

تارهای پیچ و تاب ِ

در دسته گل ِ شک،

با فریبی ر نگ پرید ه

لنگ،لنگان

طلسم پله ها را

حد مطلق را نوشت ..

و نگاه فراری اش

به هنگامِ کامی شرور

در گذاره های متناقض

آب شدن را باور ند اشت

در اتاقک ِ خاموش ِ خاکستری

پشت ِ پنجره ی سکوت،

وسوسه ی دیدن ِ موزه ی بسته

منی در من

سخت نا آرام نشانه می گرفت

و بستنی سرد ِ رستوارن چینی

شهرکِ ...

روبروی قبرستان ِ خشک،

زاویه ی درختان ِ دایره ای

به میانگین ِ صف ،

قد ِ خال دار و موهای تن را

اسرار مر موز ِ تنهایی اش بود

جدا از ضلع ِ دایره

به بزم عادت ِ کور شدن

چشم بسته در لانه ی

بی روح ِ عین گنجید

ارمغان خدای لطافت

برایش آشفته حس

تصویرجهان را بلعید

اما

مسا فر ِ غمگین،

نازپری دل نازک

با مشتی از کبو تران ِگلی

وکتا بهای شعر ِ زندگی

در عالم ِگلهای سرخ و آبی ِ مهر

پرنده ی قلبم می لرزید ...

از دفتر مروارید سیاه ۲۰۰۷مارچ

www.aghapour.de

shahla@aghapour.de