" مرده شور " نشان می دهد که نویسنده ی توانائی ، برای باروی ادبیات داستانی ما متولد شده است، یا اگر سالها از تولد ادبی او با نشر داستان هائی همسنگ می گذرد، من مطلع نبوده ام.
" دیالوگ " در این داستان، رسا، کوتاه، و زیباست.و اغلب همراه است با توصیف ها و بیانی ظریف و دلنشین.

" صادق لبش را به پستان راحیل چسباند و گفت:
" پستان هایت را دوست دارم راحیل..."
" ....وقتی صادق مست بغل خوابی بود، راحیل مثل گل می شکفت...."
" راحیل، چرا تنت همیشه سرد است؟ فقط وقتی میمالمت گرم می شوی. بعدش دوباره سرد می شوی. "
عوضش تو همیشه گرم و کثیفی، بوی عرقت، آدم را اذیت می کند. اما من همه این ها را دوست دارم.
کاش می شد پوتین سربازی ات را ببرم خانه بشورم. اما می ترسم خاله بفهمد و به ماما بگوید. "

و همه این ها در کجا رخ می دهد؟

" آخر شب ها که صادق به قبرستان می رفت و با راحیل پنهانی به قطعه پانزده ردیف بیست و هفت می رفت، راحیل از همه چیز حرف می زد"

و عشق که باشد، حتا در قطعه پانزده، ردیف بیست و هفت، در قبرستانی که نمی دانیم کجاست و از سوی دو موجودی که فقط می دانیم اسمشان: " صادق " است و " راحیل " بیان، شاعرانه و رمانتیک می شود.

" پستان هایت را دوست دارم راحیل حتا اگر توی چاه قبر با هم بخوانیم یا توی رختخواب هیچ توفیری ندارد...."

نویسنده در داستان، " مرده شور " انگشت روی مشکلات پنهانی می گذارد، که زندگی پاره ای از انسان ها را که وجودشان نیاز بی تردید جامعه است، به بن بست می کشاند.

" بچه ها لقمه ای را که مامان برایم می گیرد و بهشان تعارف می کنم، نمی خورند و می گویند:
" بوی نا می دهد "

و می گویند:

" تو و لقمه ات نجس اید "

" بچه ها با من دوست نمی شدند. هر جا می رفتم فرار می کردند، تا مدیر مدرسه مامان را خواست. پرونده ام را به او داد و گفت:

" ناچارم، بچه ها از دختر مرده شور می ترسند. اولیا شکایت می کنند. "

و آن قدر تنها می شود که در گوشه ای از حیات مدرسه خود را با یک سوسک مشغول می کند. سوسکی که نام " مشکی " بر آن می گذارد و دوست خطابش می کند. ولی آن را هم با فشار کف کفشهائی کتانی ازش می گیرند.

" تو حتا یک دوست هم نداشتی؟ "
" چرا داشتم. مشکی دوستم بود."
" مشکی کی بود؟ "
" بهترین دوستم که کشتنش. له اش کردند"