پرویز نادری
من کتاب زیاد می خوانم ، شاید بشود گفت یک جورائی معتاد خواندن هستم.
دومین کتاب رمان محمود صفریان را بنام ” فصلی دیگر ” خواندم. اعتراف می کنم که این کتاب را همچون رمان اولش
بنام ” شام با کارولین ” تا تمام نکردم نتوانستم زمینش بگذارم. بسیار منسجم، پرکشش، و زیبا نوشته شده است.
چه می شود کرد این دو کتاب چنان تمام می شوند که انتظارش را نداری، اگر هم انتظار داری به این شکل نداری. بی شک این قدرت نهفته در این کتاب هاست که نمی گذارد زمینشان بگذاری، و از قید خواندنشان بگذری شروع که کردی هر چند احساس درد می کنی ولی با علاقه خواندن را ادامه می دهی.
بنظر من بجای اینکه در موردش بیشتر صحبت کنم، بهتر است که  اگر دنبال خواندن کتابی خوب هستید آن را بهر نحو تهیه و بخوانید.