شهاب الدین سهروردی معروف به شیخ اشراق از فلاسفه مشهور زمان، در سال ۱۱۵۵ میلادی
” ۵۴۹ هجری ” در ” قیدار زنجان ” متولد شد و ۳۸ سال بعد در سال ۱۱۹۳ میلادی ” ۵۸۷ هجری ” توسط صلاح الدین ایوبی به زندان افکنده شد و در زندان به قتل رسید.
قبلن عمال دین او را بخاطر فکر نوینی که داشت و به اتهام عدم قبول اصول دین به الهاد متهم کرده بودند و آنگاه که ” ملک ظاهر” بخاطر علاقه ای که به سهروردی داشت زیر بار نرفت به پدر او صلاح الدین ایوبی که برای حفظ اعتبار خود به علمای دینی نظر داشت مراجعه کردند و بالا خره کار خود را به پیش بردند.

نام کامل او: شهاب الدین یحیا ابن حبش ابن امیرک ابوالفتوح سهروردی است
که بطور خلاصه او را ” شهاب الدین ” – ” شیخ اشراق ” – و” شیخ مقتول” می نامند.
نگاه این دانشمند به هستی، از دریچه اشراق است که مفصل طی کتاب ” حکمت اشراق ” توضیح داده است. این نظر چنان استوار وارد زندگی دانشمندان و فلاسفه شد که به او لقب ” شیخ اشراق ” دادند.
فلسفه شهاب الدین سهره وردی، لطیف، منطقی عقلانی و قبول کردنی است و بهمین سبب بهیچ وجه از روی تعصب و اوهام به مذهب توجه نداشته است، و از همین روی مورد غضب پدر خوانده های خشک اندیشه اسلامی قرار می گیرد و عناد تا آنجا پیش می رود که او را به الهاد متهم می کنند و عاقبت هم موفق می شوند که این نابغه را در عنفوان شکوفائی اندیشه در سن ۳۸ سالگی معدوم کنند.

سهروردی شجاعانه نظرش را در کتاب حکمت اشراق بیان می کند و می گوید:
” …هستی چیری جز” نور” نیست. و آنچه در جهان است و یا بعد از این به وجود بیاید نور است ” در نتیجه بنیان تحجر را که بر پایه خدای خود ساخته استوار است می لرزاند.
او در حقیقت می گوید هر چیز به نوعی” انرژی ” است و بدین ترتیب از خرافات، و نیروهای زائیده اوهام فاصله می گیرد.
او در توضیح بیشتر در مورد نظریه ” نور ” می گوید:
” بعضی از انواررقیق و برخی غلیظ – برخی انوار پراکنده و پاره ای ذرات متراکم هستند. ” نظریه ای که امروزه به اثبات رسیده است.
او یکی از قربانیان خشکه مقدسانی است که در طول تاریخ ادیان، هر گل خوشبونی را پرپر کرده اند و راه برخرد و آگاهی بسته اند