نقد بر هر اثر را باید از جنبه های متفاوت نگاه کرد. در گام اول باید دید منتقد خود داستان را با دقت خوانده است، و آن را می تواند و می خواهد برای نقد برگزیند، و قصدی مصمم دارد؟

احمد محمود، می گوید : برای نقد هر داستانی اعم از رمان یا داستان های کوتاه وبلند حتمن باید سه بار آن را خواند. بار اول خوانده شود تا دریافتی کلی حاصل گردد که، داستان در چه حال و هوا و چه روندی است. اگر قصد نقد آن باشد، باید بار دوم آن را خواند و حاشیه نویسی کرد یا نکاتی را که ارزش توجه و تکیه دارد یاد داشت برداشت و آنگاه که بر پایه یاد داشت ها، نقدی نتظیم شد، باید کتاب را مجدد خواند تا هم گونی نقد با متن داستان ارزیابی شود.
البته اگر قصد، نفدی سالم، صادقانه و بی غرض و هدفی خاص باشد. صحبتم در مورد نقد های تعریفی و به عرش بردن نویسنده نیست، چرا که آن ها نقد نیستند.

به این نکته مهم نیز باید توجه داشت که هر منتقد احساس و درک و نظر و توقع خاص خود را از یک اثردارد. و بر پایه همین تفاوت شخصیت منتقد، یک اثر واحد توسط دو منتقد به دو گونه نقد می شود.
توجه شما را به چند نقدی که در شماره شهریور ماه گذرگاه منتشر می شود جلب می کنیم که اتفاقن بر آثار یک نویسنده سه نقد آورده شده است. هر سه منتقد نیر از اساتید فرهیخته ای هستند که گه گاه آثاری را به نقد می کشند. این توجه در حد زیادی صحت گفته بالا رانشان می دهد.
۱ – نگاهی به مجموعه پانزده داستان از: فرامرز پور نوروز
۲ – نگاهی به چند داستان کوتاه از: بهزاد اندیشه
۳ – روز های آفتابی از: مجید قنبری