دوست بزرگوار روز نامه نگارم، دکتر محمد حسین یزدانفر، تنهایمان گذاشت و پرواز کرد.
در زمانی که در شهر تورونتو فقط چند هزار ایرانی زندگی می کردند، دکتر یزدان فر شجاعانه ماهنامه
” ایرانیان ” را تاسیس کرد و به مدت هشت سال با تحمل انواع کمبود ها و زحمات فراوان،  شد زبان ایرانی ها.
فقدان چنین مردی است که قلبم را می فشارد.
او یک روشتفکر واقعی غیر وابسته بود و در زمینه های مختلفی یاری رسان. او عناد را نمی شناخت و هرکز نیر خودش را بخاطر موقعیت یگانه ای که داشت ” نمی گرفت ” ….او صداقت داشت.
در رابطه با من بسیار شوخ طبع  و خونگرم بود. من خاطره های خوبی از معاشرت با او دادم.
جایش خالی است. و یادش ماندگار. مرد با صفای یکرنگی بود. محمود صفریان