گروه فرهنگ و هنر
« پرویز ناتل‌خانلری » -ادیب، زبان‌شناس، منتقد، شاعر و نویسنده‌ی معاصر- به سال ۱۲۹۲ خورشیدی در تهران زاده شد و در یکم شهریورماه ۱۳۶۹ زندگی را بدرود گفت.
پدر ایشان «ابوالحسن اعتصام الممالک» عضو وزارت خارجه و مادر او «سلیمه کاردار مازندرانی» بود. خانلری، نزد پدر و معلم سرخانه، دانش‌های نخستین را آموخت و سپس در دبیرستان‌های سن لویی و دارالفنون، آن‌ها را پی گرفت. در سال ۱۳۲۲ از دانشنامه‌ی دکترای خود به راهنمایی «بدیع‌الزمان فروزانفر» و با حضور استادان برجسته‌ای چون «ملک‌الشعرای بهار» و «احمد بهمنیار» با درجه‌ی بسیار خوب دفاع کرد. ایشان در سال‌های ۱۳۲۷ تا ۱۳۳۰ در دانشکده‌ی ادبیات سوربن در انستیتو فونتیک (آواشناسی) به مطالعات زبان‌شناسی پرداخت. خانلری از سال ۱۳۲۲ دست به انتشار مجله‌ی «سخن» زد و پس از دو دوره انتشار به علت سفر اروپا این مجله را تعطیل کرد و آنگاه در بازگشت از اروپا سخن را که جدی‌ترین مجله‌ی روشنفکری ایران تا امروز به شمار می‌آید تا سال ۱۳۵۷ منتشر کرد.

یکی از خدمات مهم خانلری به فرهنگ ایران، راه‌اندازی «بنیاد فرهنگ ایران» در سال ۱۳۴۴ بود که با همکاری پژوهشگران برجسته‌ی آن زمان، آعاز به کار کرد. این بنیاد، بیش از ۳۰۰ عنوان از متون مهم علمی، ادبی، تاریخی و … ایران را به چاپ رساند. خانلری همچنین در کسوت وزیری فرهنگ، ریاست فرهنگستان ادب و هنر، ریاست پژوهشکده فرهنگ ایران، مدیرکلی سازمان پیکار با بی‌سوادی و سایر پیشه‌های دولتی به فرهنگ ایران خدمات شایان توجهی کرد.
از کتاب‌های مهم دکتر خانلری که شمارشان نزدیک به ۳۰ اثر است، می‌توان به «دستور زبان فارسی»، «تاریخ زبان فارسی»، «فرهنگ تاریخی زبان فارسی» و «غزل‌های حافظ» اشاره کرد.
آنچه در پی می‌آید، گفت‌وگوی ما با «دکتر مظاهر مصفا» – استاد پیشین دانشگاه، شاعر و مصحح نامی- که این روزها به دشواری برخی از یادها به خاطرشان می‌آید، درباره‌ی دکتر پرویز ناتل‌خانلری و خدمات او به فرهنگ ایران است.