«غزاله علیزاده» در بهمن ماه ۱۳۲۵ در «مشهد» به دنیا آمد. لیسانس علوم سیاسی را از دانشگاه تهران گرفت. پس از آن به فرانسه رفت و در دانشگاه «سوربن» پاریس در رشته‌های فلسفه و سینما درس خواند.
او کار ادبی خود را از دهه‌ی ۱۳۴۰ و با چاپ داستانهایش در مشهد آغاز کرد. نخستین مجموعه داستانش
«سفر ناگذشتنی» نام دارد که در سال ۱۳۵۶ انتشار یافت. از آثار معروف او می‌توان از رمان دو جلدی
«خانه‌ی ادریسی‌ها» و مجموعه داستان «چهاراه» نام برد. آثار دیگر او عبارتند از: دو منظره، تالارها،  شب‌های تهران، و جزیره.

کتاب «خانه‌ی ادریسی‌ها» سه سال پس از مرگ غزاله، جایزه‌ی «بیست سال داستان‌نویسی» را به خود اختصاص داد.

یک سال پیش از مرگش به دعوت انجمن ایرانیان «وال‌دو مارن» در جنوب پاریس، به آنجا رفت و به خواندن قسمتی از قصه‌ها و داستان‌هایش پرداخت.

«غزاله علیزاده» یکی از امضاکنندگان بیانیه‌ی ۱۳۴ نفر به‌عنوان «مانویسنده‌ایم» بود.

در یک روز جمعه ۲۱ اردیبهشت‌ماه ۷۵ برابر با ۱۰ ماه مه، چند تن از ساکنان محلی در جنگل اطراف رامسر در روستای «جواهرده» ، جسد او را یافتند که از درختی حلق‌آویز شده بود. غزاله دو روز پیش از این حادثه از مشهد به رامسر رفته بود تا آگاهانه به مرگ بپیوندد.

در سال ۱۳۷۳ کتاب «چهارراه» او به‌عنوان بهترین مجموعه‌ی داستان سال ۱۳۷۳ برگزیده شد. مجله‌ی ادبی «گردون» در آن زمان با او مصاحبه‌ای ترتیب داده بود که خواندنی‌است. با ذکر شماره‌ی این نشریه(گردون شماره‌ی ۵۱، مهرماه ۱۳۷۴)، متن این مصاحبه را  می توانید بیابید و بخوانید. البته اگر فبلن نخوانده اید و یا اگر بخواهید
***