سنگسار مجازاتیست که باید قرنها پیش برچیده می شد. هر بار که سیستم قضایی ما زنی را به مجازات مرگ با سنگسار محکوم می کند ما ایرانیان با وجود قرنها تمدن و فرهنگمان ، در نظر مردم دنیا نژادی غیرمتمدن از بربرهای تشنهء خون به نظر می رسیم. دولت از درک این موضوع که سنگسار چه خجالت شدیدی برای ایران ببار می آورد کاملاً ناتوان بوده است. مورد سکینه محمدی آشتیانی به طور خاصی شرم آور است و دولت ایران با ناکارآمدی گیج کننده ایی به آن پرداخته است.
اولاً ، سکینه بعد از این که به جرم زنا به ۹۹ ضربه شلاق و پنچ سال زندان محکوم شده بود ، ناگهان به علت ارتکاب همان جرم به مجازات مرگ با سنگسار محکوم شد. با وجود کارآمدی فوق العادهء دستگاه سانسور در ایران ، اخبار مربوط به سکینه به بیرون درز کرد و در جراید بین المللی انتشار یافت. در واکنش به این جریان ، دولت ایران برای وکیل سکینه ، آقای محمد مصطفایی (که فقط از موکلش دفاع کرده بود)، حکم جلب صادر کرد.
با وجود تلاشهای نیروهای امنیتی ایران با آنهمه ادعای زرنگی ، آقای مصطفایی توانست به صورت غیر قانونی از مرز ایران به کشور ترکیه بگریزد. سپس در واکنش به این موضوع ، همسر و برادر همسر آقای مصطفایی ، با اینکه هیچ ارتباطی با “فرار” او نداشتند ، دستگیر و روانه زندان شدند. پدر زن او نیز ظاهراً به جرم مصاحبه با خبرگزاریهای بیگانه بازداشت شد. هر سه این افراد متعاقباً آزاد شدند اما در انتظار محاکمه خود در آینده هستند. طبیعتاً دنیا نیز از این موضوع مطلع است.
اما بدترین وضعیت هنوز در راه بود. “دوست” جدید ما ، رئیس جمهور لولا ، ظاهراً از بربریت سنگسار نگران بوده است و به همین دلیل به سکینه محمدی پیشنهاد پناهندگی به برزیل را می دهد. او گفت : “فقط خداست که به انسان جان می دهد و هم اوست که جان ستان است”. رهبران ما به لولا و پیشنهادش اعتنایی نکردند ، و او را به دلیل دخالت در امور داخلی ایران از خود راندند. آیا این است روش رفتار با یکی از معدود دوستانمان در دنیا ؟ فکر نمی کنم اینطور باشد. در این حال ، “دوست” جدید دیگرمان ، ترکیه ، به جای آنکه آقای مصطفایی را به ایران عودت دهد (کاری که شما از یک دوست انتظارش را دارید) !
به او اجازه داد که به کشور نروژ برود ، جایی که او کاملاً آزاد است که هر چه دلش می خواهد بگوید.
و اکنون سکینه را وادار به اعترافات تلویزیونی کرده اند. همه می دانند که اعترافات تلویزیونی به مسخره گرفتن تلویزیونیعدالت است و نمی توان آن را جدی گرفت. اعترافات سکینه باعث شد که ایران در نگاه مردم دنیا مضحک تر و بربرتر از قبل به نظر برسد. کل این جریان یک تخطی آشکار از حقوق بشر و افتضاحی در زمینه روابط عمومی است.
اینک که صحبت از حقوق بشر شد ، من اخیراً در اینترنت “حقوق بشر” را (به فارسی) جستجو کردم و لینکی به یک ویدئوی قوی مربوط به وقایع پس از انتخابات پیدا کردم. دیدن این ویدئو را به شما پیشنهاد می کنم. نام شرکت تولید کننده این ویدئو “سپهر” است و شما می توانید با جستجوی عبارت “سپهر” در گوگل این ویدئو را پیدا کنید.
بیست و هشتم مرداد ماه هشتاد و نه
