بیژن باران- متولد تهران ، دارای دکترای برق و اتم. از او کتابهای شعر راه و رود، دیوان غربی، دیوان شرقی و مقالات ادبی بفارسی و انگلیسی بچاپ رسیده. او ۲۰۰ جستار نقدهای ادبی، اجتماعی، تاریخی را نشر کرده ؛ در نقد ادبی او عصبشناسی، کارکردها، ساختارهای مغز در شاعر، نقاد، خواننده را بررسی می کند. همچنین اشعارش در سایتهای ایران و خارج نشر یافته. در نقدهای ادبی، او سنت دوران بندی ادبیات را بر اساس سلسله های سلطتنی ترک کرده؛ آثار ادبی را با مکتبهای ادبی دوره بندی می کند. بیژن باران میانگارد: شعر شکار لحظه ی میرا در نویسشی ماناست برای آموزش، لذت، و تاریخ یا بقول حافظ “ثبت در جریده عالم”؛ بدام کشیدن نگاه گذران در بیان ابدی. لحظه ای که با شعر در خواننده تکرار می شود. شاعر وصل به اندام لحظه است در جستجوی حقیقت با کاربرد واقعیت در ترسیم تخیل– چون اسلاف صوفیان ایرانی. شاعر موفق کسی ست که بلسان نیما “پی ت بگرفته نوخیزان ز راه دور بس آیند.” باران بمرور خاطرات، حال را با گذشته می آمیزد. از پنجره یادها به کوچه مملو کودکی می نگرد. در قصاید بلند دیوار، رویای رود یاد، ۴ فصل و گلنار بزرگترین آمال انسانی یعنی صلح و آزادی در پهنه فلات ایران و خاور میانه را با مرور تاریخی این منطقه توام کرده است. این اشعار فرصتی به شاعر داده تا فضای تاریخی میهن را تبیینی شاعرانه کرده؛ موضوعات فرهنگی، رسومات ملی، پندارهای فلسفی، اوهام رویایی، رنگآمیزی ظریف ایرانی را به تسبیح کلامی در آورد. در سایت نوین او هرهفته شعر یا نقد شعری عرضه میشود: