چرا دوستان در ایران به شاعران و نوبسندگان خارج از کشور توجه ندارند ؟
در مورد آن ها حرفی نمی زنند، چیزی نمی نویسند،، آثارشان را نام نمی برند، و آن ها را بررسی نمی کنند؟
چنان رفتار می کنند که گویا حدود شش میلیون ایرانی که همه هم با سواد هستند و در کشور های مختلف زندگی می کنند و آثاری بسیار قابل توجه نیز دارند،اصلن وجود ندارند.
نمی دانند؟ نمی خواهند؟ فکر می کنند جایشان تنگ می شود؟ از کارهایشان بی اطلاعند؟ اطلاع دارند ولی حسودی می کنند؟ فکر می کنند کارهای آن ها ممکن است نظر خوانندگان درون کشوررا بهتر یا بیشتر جلب کند و در نهایت به سود آن ها نباشد؟ یا می ترسند از آن ها حرفی بزنند، یعنی ترس تا این حد؟
در خارج علاوه بر ناشرهای خوب ایرانی، رسانه آمازون نیز کتاب ها را بسیار مرغوب، بسیار سریع، و بسیار ارزان و بدون سانسور چاپ می کنند. شاید همین چاپ کتاب های بدون سانسور است که عزیزان را در ایران خوش نمی آید!!. شاید هم بیم از ناشران است که زبان در کام و قلم در نیام گرفته اند.
بر می گردم به همان گفته معروف که: جلوی تابش خورشید را نمی توان به گِل گرفت چون در اینصورت فقط زحمت خود می دارند.
واقعن این همه بی توجهی و این همه فاصله عزیزان برای چیست؟ کاش دوستی، بزرگواری، صاحبنظری …همت می کرد و گام پیش می نهاد و این مشکل را پرده دری می کرد.
به امید این همت.