خوش به حال آن ها که آن دوران را ندیده اند و چشم را در دنیای کنونی گشوده اند
مجله سخن به مدت ۳۵ سال انتشار گام هائی بلند و اساسی در خدمت به ادبیات ما برداشت و سر دبیر آن دکتر پرویز ناتل خانلری نویسنده ای ادیب، شاعری مسلط، و مفسر و منتقدی آگاه بود. و بسیاری از نامداران ادبیات ما با مجله سخن پا گرفتند.
چون در آن زمان برای دادن امتیاز نشریه بایستی سی سال تمام داشته باشی و دکتر ناتل خانلری برای کسب حق انتشار مجله سخن زیر سی سال بود در نتیجه مجله به صاحب امتیازی ذبیح الله صفا و سردبیری دکتر خانلری منتشر شد و پس از چند شماره که خانلری به سی سالگی رسید امتیاز به او منتقل گردید.
پس از انتقال صاحب امتیازی سخن به خانلری و خالی شدن پست سردبیری طی دوران های مختلف، سردبیری آن را تعدادی از فرهیختگان صاحب نام بعهده داشته اند و این نشان می دهد که مجله سخن چه جایگاه رفیعی داشته است. صاحب نام هائی چون:
رضا سید حسینی – تورج فرازمند – احسان یار شاطر- حسن هنرمندی – ایرج افشار – و چند نفری دیگر.
سخن به عنوان یک مجله ادبی و فرهنگی پیشرو و نوجو اعتبار و شهرت شایانی کسب کرد، که این همه به دو مناسبت بود: یکی روی آوردن به نشر شعر و داستان و نمایشنامه‌های نوی اروپایی، و ملل دیگر که پیش از آن در مجله‌های فارسی مرسوم، دیده نمی‌شد، و دیگر چاپ کردن نوشته‌ها و سروده‌های گروهی نویسنده تازه‌ نفس بود که پیش از آن آثارشان چندان در نشریات فارسی دیده نمی‌شد. درمجموع مجله سخن نقش به‌سزایی در جهت‌گیری ادبیات فارسی در دوره معاصر داشته است
بسیاری از نویسندگان و شعرای مشهورکارهایشان را در مجله سخن نشر داده اند که:
جلال آل احمد – محمد اسلامی ندوشن – بهرام صادقی – علی دهباشی – پرویز شهریاری – امیر حسین آریان پور – و…پاره ای از آن ها هستند.
دکتر پرویز ناتل خانلری گرداننده مجله سخن، خود درسال ۱۳۲۲ دانشنامه دکترای زبان و ادبیات فارسی را از دانشگاه تهران کسب کرد و تز دکترای خود را با عنوان ” تحول غزل در شعر فارسی ” زیر نظر و راهنمائی ملک الشعرا بهار به انجام رساند. و بعدن این تز با نام ” تحقیق انتقادی در عروض و قافیه و چگونگی تحول اوزان غزل فارسی ” به چاپ رسید، و تاثیر این داشته ها همراه با شخصیت بارزادبی که داشت در باروری هرچه بیشتر مجله سخن تاثری بی تردید داشت
روز انتشار هرماهه مجله سخن برای روشنفکران منتظر، یک واقعه بود چون ره آورد آن در تغذیه فکری آن ها تاثیری به سزا داشت… و کماکان مراجعه به دوره های آن که در کتاب خانه ها موجود است یک مرجع است