من این موضوع را به دفعات گفته ام و می دانم که بسیاری را بخصوص آنهائی که خود دست اندر کارند خوششان نیامده است.
بنظر من نویسندگی ” نویسنده داستان شدن ، و یا سرودن شعر ” ذوق، استعداد، و توانائی گرفتن قلم و هرچه بیشتر مطالعه می خواهد. و بدون داشتن این داشته ها، به کلاس های فراگیری داستان رفتن و انتظار داشتن که با فوت استاد روح داستان نویسی و نویسنده شدن در آن ها دمیده شود خیالی باطل است.
دائر کردن این کلاس ها و آکادمی ها ” که این نام برای این کلاس ها خود مایه ای جداگانه می خواهد و بعضی ها آن را دارند و خوبش را هم دارند و به کمک ملیجک های نشریه دار که معلوم نیست بر چه رابطه ای استوار است خود را به قول معروف توی چشم و پت می کنند ” چیزی جز دکان دو نبش نیست.
” اگر داری تو عقل و دانش و هوش…و البته ذوق و استعداد ” هیچ نیازی به پرداخت پول به این به اصطلاح آکادمی ها ندارید.
کمی توجه و دقت کنید از این همه نویسندگان مشهور و مورد قبول که، چه در ایران و یا در گستره گیتی داریم کدام یک به آکادمی!!! رفته اند .
مثلن در ایران
جمالزاده – هدایت – چوبک – بزرگ علوی – احمد محمود – دوات آبادی و بسیاری دیگر به کلاس و یا آکادمی!! داستان نویسی رفته اند؟ یک لحظه کلاهتان را قاضی کنید درست نمی گویم؟
یا در خارج
از تولستوی و داستایوسکی و چخوف گرفته تا فاکنر و جویس و دیکنز و ارول و شاو…و بالزاک و استاندال و صدها نویسنده دیگر
خوب فکر کنید؟
فریب نشریات و آگهی ها را نخورید اگر در خود ذوق و استعداد و بخصوص علاقه دارید. از همین امروز مطالعه گسترده آثار دیگران را شروع کنید. از طریق آن ها هم با تکنیک داستان نویسی آشنا می شوید هم شخصیت پردازی را متوجه می شوید و هم با سبک ها و نثر های مختلف و فرا گیر روبرو می شوید.
این کلاس ها و آکادمی ها هیچگونه آمپولی ندارند که بشما تزریق کننند و شما را از خمره رنگرزی نویسنده بیرون بکشند.
همه چیز خود شما هستید. همت کنید مطالعه کنید.تمرین کنید و بخواهید که نویسنده بشوید …البته اگر در خود ذوق و استعداد و شوق آن را دارید.
از من گفتنن بود و گروهی را دلخور کردن ولی چه باک اگر کمتری تاثیری در راهنمائی شما داشته باشد.