شراب خواستم…

گفت : ” ممنوع است “

آغوش خواستم…

گفت : ” ممنوع است”

بوسه خواستم…

گفت : ” ممنوع است “

نگاه خواستم…

گفت: ” ممنوع است “

نفس خواستم…

گفت : ” ممنوع است “

حالا از پس آن همه سال دیکتاتوری عاشقانه ،

با یک بطری پر از گلاب ،

آمده بر سر خاکم و به آغوش می کشد با هر چه بوسه ،

سنگ سرد مزارم را

و

چه ناسزاوار

عکسی را که بر مزارم به یادگار مانده ،

نگاه می کند و در حسرت نفس های از دست رفته ،

به آرامی اشک می ریزد .

تمام تمنای من اما

سر برآوردن از این گور است

تا بگویم هنوز بیدارم…

سر از این عشق بر نمی دارم