دنیای ادبیات داستانی در فاصله کوتاهی سه تن از بهترین های خود را ازدست داد.
وجود چنین نویسندگانی وزنه های تراز ادبیات در سطح جهانی هستند که متاسفانه وقتی می روند جانشین ندارند
یا لااقل به این زودی ها جایگزین نخواهند داشت.
آن ها با نوشته های خود نقشی عمیق در روشنگری مردم داشتند
و در این بل بشوی بی عاطفه جهانی یاورانی شاخص بودند.
رفتند و ما را تنها گذاشتند.
یاشارکمال، نویسنده کرد ترکیه که صدای رسای محرومین بود.
گونترگراس آلمانی، نویسنده کتاب پر آوازه طبل حلبی.
ادواردو گالیانو ، نویسنده اروگوئه ای که کتاب ” رگ های باز آمریکای لاتین ” اش فریاد مردم همه ی آمریکای جنوبی بود.
آن ها در آثارشان برای همیشه زنده اند و تازیانه کلماتشان گرده آورندگان ” نظم جدید انقیاد انسان ها را ” خواهند نواخت