گذرگاه نظری در این مورد ندارد. نوشته ای است از همکار محقق ما استاد احمد قندهاری
تا بعد از ظهر روز چهارم اکتبر سال ۱۹۵۷ ، داویت آیزنهاور رئیس جمهوری آمریکا مطمئن بود که قدرتمند ترین ملت را رهبری می کند. اوائل دهه ی ۱۹۵۰ در ایالات متحده به دوره ی آیزنهاور معروف بود. بسیاری از آمریکائی ها ، این دوره را به عنوان سال های شکوفایی و شادمانی یاد می کنند. آمریکا فاتح جنگ جهانی دوم ، ثروتمند ترین کشور جهان و در حال پیشرفت بیشتر هم بود. به نظر می آمد هیچ کشوری ، در هیچ زمینه ای نمی تواند با آمریکا برابری کند.
در همین زمان خبری دریافت شد که همه ی آمریکایی ها را شوکه کرد و باور های آن ها را فرو ریخت. آن خبر این بود ” شوروی به فضا دسترسی پیدا کرد “. قبل از این خبر ، بیشتر آمریکایی ها بر این عقیده بودند که کشورشان قوی ترین و پیشرو ترین کشور در روی کره ی زمین است.
شنیدند که میلیون ها رادیو در سراسر جهان صدای بیب بیب را شنیدند که میگفت : این صدای فضا پیمای ” سپوتینگ اول است “. به این ترتیب اولین سفینه شوروی در فضا قرار گرفت و مردم آمریکا را شوکه کرد.این موقع زمان جنگ سرد بین دو ابر قدرت با دو سیستم مختلف رهبری بود. روسیه شوروی و آمریکا بزرگترین دشمن یکدیگر بودند. احتمال جنگ واقعی همواره وجود داشت. ولی موضوع جنگ سرد ، فقط در باره ی نیروی های نظامی و اسلحه نبود ، بلکه جنگ تکنولوژی و اثبات برتری سیستم ایدئولوژی آن ها بود. هرطرف که زودتر به پیشرفت هایی دست پیدا میکرد ، ادعا میکرد که سیستم حکومتی او برای اداره ی کشور مفید تر و کارآ تر است. بنا بر این وقتی روسیه شوروی ماهواره ی نقره ای رنگ خود را در یک شب سرد ، در آسمان جمهوری قزاقستان به فضا فرستاد ، فقط یک پیشرفت تکنولوژی نبود ، بلکه عملی بود که به دنیا نشان میداد که روسیه شوروی در جنگ ایده ئولوژی پیروز شده است. فضا پیمای کره ای شکل به قطر ۵۸ سانتیمتر که هر ۹۶ دقیقه یک بار ، کره ی زمین را دور می زد وطبعا از آسمان آمریکا هم می گذشت.نام این ماهواره اسپوتینگ ۱ بود.
اسپوتنیک-۱
اسپوتنیک-۱: نخستین ماهواره جهان
اسپوتنیک-۱ (به معنی همسفر-۱) نخستین ماهواره فضایی جهان بود که در تاریخ ۱۲ مهر ۱۳۳۶ (۴ اکتبر ۱۹۵۷) توسط اتحاد جماهیر شوروی از پایگاه فضایی بایکونور به مدار زمین پرتاب شد. پرتاب اسپوتنیک-۱ به مدار زمین آغازگر عصر فضا و مسابقه فضایی بود.
این ماهواره که با نام «پی-اس-۱» یا «ماهواره مقدماتی-۱» نیز شناخته می‌شد، به مدت سه ماه با سرعتی برابر ۲۹٬۰۰۰ کیلومتر در ساعت در مدار زمین حرکت می‌کرد و بطور متوسط هر ۹۲ دقیقه یکبار یک مدار کامل را می‌پیمود. سیگنال‌های رادیویی این ماهواره بصورت «بیپ بیپ»های متوالی با فرکانس ۲۰٫۰۰۵ و ۴۰٫۰۰۱ مگاهرتز به زمین مخابره می‌شدند، و توسط گیرنده‌های رادیویی در اقصی نقاط زمین قابل دریافت بودند.
پرتاب اسپوتنیک-۱ چه به لحاظ علمی و چه از نظر سیاسی یکی از مهمترین رویدادهای قرن بیستم محسوب می‌شود. مطالعه امواج رادیویی دریافتی از اسپوتنیک در زمین، اطلاعات زیادی را در مورد حرکت امواج رادیویی در یونوسفر برای دانشمندان فراهم آورد. همچنین با اندازه‌گیری کاهش سرعت مداری اسپوتنیک-۱ به خاطر اصطکاک با لایه‌های فوقانی اتمسفر زمین، پژوهشگران برای نخستین بار توانستند چگالی لایه‌های فوقانی اتمسفر زمین را با دقت بالایی تخمین بزنند. مجله نیوساینتیست در مقاله‌ای در سپتامبر ۲۰۰۷، پرتاب اسپوتنیک را به دلیل شتاب دادن به سرمایه‌گذاری‌های بین‌المللی در زمینه دانش و فناوری، به عنوان بزرگترین عامل توسعه دانش در تاریخ بشر برشمرده است.
ارسال پیام‌های رادیویی از ماهواره اسپوتنیک-۱ به مدت ۲۲ روز و تا خالی شدن باتری‌های آن ادامه داشت. سرانجام ماموریت اسپوتنیک-۱ پس از سه ماه و طی مسافتی بیش از ۶۰ میلیون کیلومتر در مدار زمین، در تاریخ (۴ ژانویه ۱۹۵۸) با سقوط آن به جو زمین به پایان رسید و در اثر اصطکاک شدید با اتمسفر سوخت و از بین رفت.
آمریکایی ها بخصوص سیا ستمداران و سرمایه داران بزرگ دلواپس بودند ، که اگر شوروی به فضا دسترسی پیدا کند ، دیگر چه کارهایی می تواند بکند. طرح بعدی آن ها چه خواهد بود؟ آن ها می توانند از آن بالا، هر کشوری را بمباران کنند. روزنامه ها به طور گسترده موضوع را مورد بررسی قرار داده و خطر های احتمالی را گوشزد کردند.
این جو تفکر باعث شد که در سال ۱۹۶۲، رئیس جمهور آمریکا، جان اف کندی بگوید که تا قبل از پایان این دهه ، آمریکا می تواند انسان را بر روی ماه فرود آورد و دوباره وی را به زمین بازگرداند. اما مدت کوتاهی پس از ترور او، بهترین دانشمند جهان در زمینه ی موشک که در این پروژه کار می کرد به لیندون جانسون جانشین کندی اطلاع داد که علم حداقل تا ۳۰ سال آینده از انجام چنین پروژه ای ناتوان است.
حقیقت این است… در واقع آنها کمی خوش بین بودند. الآن ما ۴۰سال از آن تاریخ را گذرانده ایم و هنوز هم تکنولوژی قادر به فرستادن یک انسان به ماه و باز گرداندن سالم وی به زمین نیست. قدرت هایی که در مورد این مساله تصمیم می گرفتند به این نتیجه رسیدند که اگر آنها نتوانستند انسانی را به ماه بفرستند وبه سلامت به زمین بازگردانند، باید از ناسا بخواهند این چنین پروژه ای را جعل کنند.
پس از آن، آنها تصمیم گرفتند که می توانند کل این ماجرا را جعل کنند. در این جا چند حقیقت وجود دارد که باید به ذهن بسپارید که نمی شود واقعاً انسانی را به ماه فرستاد و غیر ممکن است:
۱ – کره ماه به طور دائم توسط شهاب سنگ های خیلی ریز که با سرعت ۳۲هزار کیلومتردر ساعت حرکت می کنند، در حال بمباران شدن است. کره ماه هم هیچ اتمسفری ندارد که سرعت این شهاب سنگ ها را کم کند. برای این که تصور درستی داشته باشید ، در نظر بگیرید که گلوله یک تفنگ با سرعت ۱۳۰۰ کیلو متربر ساعت حرکت می کند.
اگر یکی از فضانوردان یا یکی از لوازم سفینه ماه نشین ، توسط یکی از این شهاب سنگ ها ضربه ای ببیند حتی اگر این شهاب سنگ ، به اندازه ی یک دانه برنج باشد، آن وقت کار تمام است. عجیب این که ناسا در آن زمان اصلاً متوجه چنین موضوع علمی نبود.

۲- یک سری امواج در فضا وجود دارد که برای فضانوردان کشنده است و آنها را از بین می برد. از طرفی، کره ماه بر روی زمین که ۴۰۰ هزار کیلومتربا آن فاصله دارد نور می فرستد ، پس نورکره ماه برای هر فضا نوردی در خود کره ماه کور کننده خواهد بود.
ایستگاه های فضایی در فاصله ۳۵۰ کیلومتری زمین قرار دارند و ماهواره ها در فاصله ۳۶ هزار کیلومتری از زمین قرار دارند .
نیل آرامسترانگ کسی که ناسا مدعی است اولین انسانی است که پا بر روی ماه گذاشت دچار بیماری روانی شده بود چرا که تمام عمرش مجبور بوده با این دروغ زندگی کند.
۳- عجیب این که ما هیچ گاه ندیدیم که فضانوردانی که بر روی ماه راه رفته اند در یک جمع مردمی از جزئیات این سفر حرف بزنند. چرا این کار را نکرده اند ؟ زیرا ناسا به آنها اجازه نداد.
۴- در عکس زیر که از ماه نورد گرفته شده ومدعی شده اند که این ماه نورد ، بر روی ماه حرکت کرده است هیچ رد لاستیکی در عقب یا جلوی آن دیده نمی شود. در حالی که جای پای فضا نوردان را نشان داده اند.سفر به کره ماهماشین فضانورد  
۵- یک چیز جالب دیگر اینکه، اولین سیگنال های ارسالی از ماه ابتدا به استرالیا رسیده است، استرالیایی ها می گویند که در اولین تصویر مخابره شده ظاهرا از کره ماه، دیده اند که یک نفر یک قوطی کوکاکولا را که در تصویر بوده از تصویر به بیرون پرت کرده است.
۶- به این عکس توجه کنید که در آن پرچم آمریکا به آرامی توسط باد در حال تکان خوردن است. جالب این که در ماه هیچ گونه جریان بادی وجود ندارد. چون ماه اتمسفر ندارد.
وضع پرچم دروغ بودن سفر به ماه را آشکار کرده است  

ایجاد ناسا
برای آنکه سفر به فضا امکان پذیر شود،و در این مورد از بلوک سوسیالیسم جلو تر باشند ، ناسا را تأسیس کردند.
برنامه ی فضایی آپولو این طور وانمود کرد که انسان می تواند به فضا سفر کند و بر روی ماه پیاده روی کند. برای شروع بهتر است بدانید که تنها ۱۰۰ نفر در پروژه فرود بر روی کره ی ماه در مرکز هیستون درگیر بوده اند. و بیشتر نفراتی که بر روی این پروژه کار کرده اند، شکی ندارند که این کار یک دروغ بوده است. هزاران نفری که درگیر این ماجرا شده اند، تنها نگران قسمت کوچکی بودند که مربوط به آنها بود. مهندسان، مکانیک ها، برنامه نویسان کامپیوتری ، کاری به یکدیگر نداشتند که با هم مشترک باشد. هر کدام از پروژه های آپولو با دقت تمرین می شد و سپس با دقت بسیار بیشتر در صحنه های نمایش در سایت آزمایشی فوق سری کمیسیون انرژی اتمی ، در صحرای نوادا و استودیوهای کاملاً امن ومحافظت شده والت دیزنی که در آن یک مدل بزرگ از ماه وجود دارد ، به صورت فیلم در می آمد.
۷- شفاف ترین مورد ، انفجار ساختگی سفینه ی فضایی آپولو ۱۳بود،که در ۱۳ آوریل ۱۹۷۰ رخ داد. به این ترتیب سفرهای اکتشافی ماه متوقف شدند ، چرا که ادامه دادن این دروغ بزرگ بدون آشکار شدن آن امکان پذیر نبود .
هیچ انسانی، هیچ گاه از ارتفاع ۴۸۰۰ کیلومتری زمین بالاتر نرفت. در این ارتفاع فضانوردان تحت فشار تشعشعات کمربند ون آلن خواهند بودو البته کمربند ون آلن از آنها در برابر تشعشعات زیاد کیهانی محافظت می کرد.
کمر بند ون آلن به دور کره زمین
کمربند «ون آلن» که در سال ۱۹۵۸ توسط دانشمند امریکایی جیمز ون آلن کشف شد، بوسیله ابری نامرئی از ذرات الکتریکی زمین را محاصره کرده است. دانشمندان این کمربند را که مثل یک تله ذرات الکتریکی را در خود نگه می‌دارد، منطقه تابش ون آلن می‌نامند. دانشمندان زمانی به وجود این ذرات پی بردند که درون سفینه‌ها تجهیزات آشکار سازی این ذرات را بکار بردند.
کمربند ون آلن از دو لایه بیرونی و درونی ساخته شده است؛ لایه درونی آن که در شکل (۱) به رنگ قرمز مشخص است، بین ۱۰۰۰ تا ۵۰۰۰ کیلومتر ضخامت دارد و شامل پروتون‌هایی با انرژی ۱۰۰ میلیون ولت و الکترونهایی با انرژی ۱ تا ۳ میلیون ولت می‌باشد.
لایه بیرونی که در شکل (۱) به رنگ آبی مشخص شده، دارای ضخامتی بین ۱۶۰۰۰ تا ۲۴۰۰۰ کیلومتر که عمده آن محیط شامل الکترون دارای انرژی حدود ۵ تا ۲۰ میلیون ولت می‌باشد و این موضوع برای دانشمندان بسیار مشکل است که تشخیص دهند، این الکترون‌ها از کدام منبع وارد این دو منطقه از کمربند ون آلن شده است.
تشعشعات عظیم در کمربند ون آلن ، تشعشعات خورشیدی، پرتوهای کیهانی، روشنایی خیره کننده خورشید، کنترل دما و خیلی از مشکلات دیگر به هیچ موجود زنده ای اجازه نمی دهد که با چنین سطحی از تکنولوژی که ما در اختیار داریم، از اتمسفرزمین خارج شود.
به این تصویر دقت کنید خورشید پشت سر فضا نورد قرار دارد و سایه فضا نورد هم این را نشان می دهد . ولی با اینکه صورت فضا نورد پشت به آفتاب است و صورت و جلوی عکس کاملا روشن است .
اکنون ۴۰ سال از آن تاریخ می گذرد و ناسا هنوز نتوانسته یک راکت را به ماه ببرد و برگرداند ، کاری که آمریکا ادعا می کند ۴۰ سال پیش آن را انجام داده است. به تصویر زیر نگاه کنید همه ی اشیا ء سایه دارند بجز خود فضا نورد.