عنایت فانی در بی‌بی‌سی فارسی از آقای خالقی پرسید فردوسی در حفظ هویت ایرانی چقدر سهم داشت و آیا این حرف درست است که اگر فردوسی نبود، شاید ما هم به سرنوشت مصری‌ها دچار می‌شدیم؟ پاسخ آقای خالقی به نظرم پاسخ دقیقی نبود. آقای خالقی گفت اصل هویت ایرانی زبان فارسی است و فردوسی در حفظ زبان فارسی خیلی مؤثر بود (نقل به مضمون). اما به عقیدۀ من کار فردوسی فراتر از مسئلۀ زبان بود. چیزی که هویت ایرانی را زنده نگه داشت، صرفاً زبان فارسی نبود. زبان به‌تنهایی نمی‌توانست هویت ایرانی را زنده نگه دارد. کاری که فردوسی کرد این بود که اجازه نداد روح ملی در ایرانیان بمیرد. اهمیت فردوسی بیشتر از اینکه در حفظ زبان فارسی باشد، در حفظ روح ملی بود. به خاطر قصه‌های شاهنامه بود که ایرانیان همیشه خودشان را متمایز از بقیۀ اقوام می‌دانستند. من حتم دارم اگر شاهنامه نبود، بسیاری از افسانه‌های قوم ایرانی از بین می‌رفت. آن تمایزی که ایرانیان بین خودشان و بقیۀ ملل می‌بینند، وجود نداشت. این احساس تمایز همیشه وجود داشته و کسی که اجازه نداد این تمایز از بین برود، فردوسی بود. بنابراین پاسخ عنایت فانی مثبت است. اگر فردوسی نبود، هویت ایرانی هم وجود نداشت. ولی نه به این دلیل که فردوسی زبان فارسی را زنده نگه داشت. به این دلیل که فردوسی اجازه نداد ایرانیان گذشتۀ خود را فراموش کنند. اجازه نداد روح ملی از بین برود.