به گزارش خبرنگار ایلنا؛ مراسم این هنرمند با اجرای صابر ابر شروع شد. او اشاره‌ای به دل‌نگرانی بابک چمن آرا از کم و کیف مراسم خاکسپاری این هنرمند کرد و گفت: دیروز با بارش برف و باران ما نگران بودیم برای مراسم دچار مشکل شویم اما همه مطمئن بودیم که آفتاب قبل از همه ما در تالار وحدت خواهد بود.بهزاد فراهانی (بازیگر و عضو هیات مدیره خانه تئاتر) اولین سخنران رسمی مراسم بود. او؛ مرتضی احمدی را هنرمند پرمهر، مردمی و جوانمردی خواند که زندگی‌اش در سه بخش خلاصه می‌شد. هنر، ورزش و زندگی که مردم مخرج مشترک این سه را تشکیل می‌دادند.
او ادامه داد: او با صبری وصف‌ناشدنی پای درد و دل مردم کوچه و بازار می‌نشست و کوله‌باری از خردجمعی را می‌انباشت و درنهایت همه آن‌ها را به مردم هدیه می‌داد. عشق او لبخند مردم بود و همیشه شادکامی را برای مردم آرزو می‌کرد. مرحوم مرتضی احمدی به دنبال همین مردم‌گرایی به طرف ورزش گرایش پیدا کرد و از آن زمان که باشگاه شاهین برپا شد و زمانی که ژنرال‌ها بر آن حکومت نمی‌کردند؛ او چاوش‌خوان ورزش کشور به‌خصوص پرسپولیس امروز و شاهین دیروز بود. او ورزش را مقدس و پرسپولیس و استقلال را سرمایه کشور می‌دانست.
فراهانی ادامه داد: او در عرصه هنر جمع‌گرا و عاشق رفاقت بود و دوستی‌های احمدی در جامعه هنری پاک و ناب و باشکوه بود. او‌‌ همان کاری را که احمد شاملو می‌کرد؛ انجام می‌داد.
فراهانی؛ مرحوم مرتضی احمدی را بزرگ‌ترین مرد پیش‌پرده‌ی کشور دانست و گفت: هر‌گاه با هیبت و صدای زیبایش در صحنه‌های آزاد آن زمان می‌ایستاد؛ مردم را به شعف وامی‌داشت و من از دخترش که هستی‌اش را پای پدر گذاشت و بهرنگ؛ نوه‌اش تشکر می‌کنم که آخرین پس‌اندازش را خرج آخرین روزهای احمدی کردند.
فراهانی با بیان این مطلب که متاسفم برای آن کشوری که مرتضی احمدی و احمدی‌ها با حسرت و تلخ کامی دنیا را ترک می‌کنند؛ ادامه داد: ما در پاییز امسال هنرمندان زیادی ازجمله مهدی کاشانی، مسعود تاج‌بخش، انوشیروان و حال مرتضی احمدی را از دست دادیم اما دولتی‌ها از خود نمی‌پرسند این غصه‌ی هنرمندان از کجاست؟ ما تلخ زندگی می‌کنیم.
او اشاره‌ای به بیمه هنرمندان کرد و گفت: من از وزیر ارشاد گله‌مندم چون یکسال است که در بخش بیمه؛ با وجود آنکه بودجه آن در زمان احمدی‌نژاد تامین شده بود؛ بی‌سرو سامان مانده است. آنهم در کشوری که فساد مالی در آن به ۱۲ هزار میلیارد رسیده است.
این هنرمند با تاکید بر اینکه در کشور ما ارزش‌های متین هنری حفظ نمی‌شود؛ گفت: ما هنرمندان هنوز یک باشگاه هنری برای خودمان نداریم و نه در تعاونی مسکن، نه مصرف و نه بهداشت؛ هیچ کمکی به ما نمی‌شود.
فراهانی افزود: مسئولان اجازه دهند هنرمندان خودشان کارهای خودشان را و با ابزارهای هنری خود انجام دهند. اما من خوشحالم از اینکه هرگز نمی‌توانم صدای مرتضی احمدی و احمدی‌ها را از خاطره مردم بزدایم.
کاش مقداری از میراث احمدی نصیب ما شود
در اواسط مراسم؛ صابر ابر اشاره‌ای به نصیحت مرتضی احمدی مبنی براینکه هیچ وقت لبخند را فراموش نکنید؛ کرد و گفت: ما زمانی که برای بیلبورد‌ها و مراسم او دنبال عکس می‌گشتیم حتی یک عکس بدون لبخند از او پیدا نکردیم.
در ادامه مرضیه برومند؛ امروز را روز اندوه و حسرت نه برای مرتضی احمدی بلکه برای ما دانست و گفت: برای او حسرتی نیست چون با عزت و آبرو زندگی کرد و با لبخند از دنیا رفت اما امروز پیکر مرتضی احمدی را دفن نمی‌کنیم بلکه یک فرهنگ را با او به خاک می‌سپاریم. فرهنگی که هر روزه درحال رنگ باختن است و اگر نخواهم بگویم نایاب اما کمیاب شده است.
او ادامه داد: ما فرهنگ اصالت، معرفت، ‌شرافت، ادب، ‌احساس مسئولیت، انسانیت، ‌عشق به انسان، اعتقاد به فرهنگ، ‌هنر و تعصب، پایداری، احترام به دیگران و احترام به مردم را از یادبرده‌ایم و من حسرت می‌خورم و امیدوارم بخش ناچیزی از آنچه را که با احمدی‌ها دفن می‌کنیم؛ به‌عنوان میراث نصیب‌مان شود.
برومند با بیان این مطلب که احمدی همیشه بر اعتقادات پایدار بود؛ گفت: او هیچ‌وقت خودفروشی نکرد. ساده و بی‌نیاز بود و هیچ زمان از کسی مقام یا چیزی را طلب نکرد. احمدی تا آخرین لحظات عمرش محتاج کسی نشد.
او ادامه داد: هنرمند باید طوری زندگی کند که هیچ زمان دستش جلوی کسی دراز نشود.
برومند با بیان افتخار از همکاری که با احمدی داشت؛ گفت: او همسرش را خیلی زود از دست داد اما ایستاد و به تنهایی دو فرزندش را بزرگ کرد و در کانون گرم خانواده زیست. او با سلامت کامل، ‌سلامت نفس، ‌روح و جسم و مانند یک سرو بلند زندگی کرد. بازیگری که هر کارگردانی از همکاری با او لذت می‌برد.
در این مراسم عده ی دیگری هم سخنرانی کردند